Źródło zdjęcia: Solfrid Sande

Søren Jacobsen, rybnikowiec z małych łodzi i współzałożyciel oraz przewodniczący Foreningen for Skånsomt Kystfiskeri Producentorganisation (FSK-PO)

Moi imiona to Søren i jestem rybakiem od 29 lat. To wszystko zaczęło się od zainteresowania morzem i długiego czasu spędzanego na łowieniu ryb za pomocą wędki. Pierwszy rok spędziłem na statku innej osoby, a następnie zarejestrowałem się jako rybnik handlujący rybami i wkrótce potem kupiłem własną łódź, z której nadal łowię.

Moje łodzie mają zaledwie około 10 metrów długości i używam sprzętu o niskim wpływie i pasywnym połowu. Wszystko, co złowimy, jest przeznaczone do spożycia przez ludzi: sole durowe, łososie, turbot, łobuz, łobuz lemonowy, makrela i kraba. Rybałem w północnej części Øresundu na Zachodnim Morzu Bałtyckim, w niezwykłym rejonie, w którym zabroniono używania sieci do połowu ryb, a tam wciąż żyje wiele ryb.

Rybołówstwo w Danii zmieniło się od czasu, gdy zaczęłam swoją karierę – statki stają się coraz większe i ryba się łowi codziennie w tygodniu. Większe łodzie zepsuły rybołówstwo przybrzeżne, a morze jest pod znacznie większymi naciskami, co sprawia, że wszystko jest zrównoważone.

Te zmiany są widoczne w naszych portach – duże statki wyprzedziły mniejsze, a coraz mniej małych łodzi rybackich pozostało. W mojej społeczności dziewięć aktywnych statków stało się jedynym pełnoetatowym rybakom, a jeden – niepełnoetatowym. Widziałem również, że ilość wyrzucanych ryb znacznie wzrosła, ponieważ działalność została przeniesiona na łodzie trałowcowe.

Moja działalność polityczna rozpoczęła się w 2005 roku, kiedy zasiadałem w zarządzie Stowarzyszenia Rybaków Gilleleje. Dania zaczynała wprowadzać system przydzielania kwot, a my jako rybacy przybrzeżni zadawaliśmy wiele pytań na temat tego, co to oznaczałoby dla nas. Rząd powiedział nam, że prowokujemy strach, a duże statki kupujące małe ryby nie będą mogły tego robić, a zostaną wprowadzone przepisy mające na celu zapobieżenie temu.

Niestety, mieliśmy rację. Zasady zostały opracowane w tak złym stylu, że duże statki mogły kupić małe statki. Istniał limit liczby statków rybackich, które jeden rybak mógł posiadać, ale ze względu na złe opracowanie i niemal brak nadzoru ludzie nadal mogli posiadać więcej statków niż dozwolono.

Kontynuowałem pracę w komisji ds. rybołówstwa przybrzeżnego, która doradzała Ministerstwu Żywności, Rolnictwa i Rybołówstwa. W 2009 roku stwierdziła ona, że kurs rozwoju rybołówstwa duńskiego oznacza likwidację rybołówstwa przybrzeżnego o małym zasięgu (SSCF). W obliczu silnej opozycji ze strony Dyskongowego Stowarzyszenia Rybaków spotkaliśmy się z decyzją o jego likwidacji. W odpowiedzi w 2014 roku trzech z nas, w tym ja, założyło stowarzyszenie wyłącznie dla rybaków o niskim wpływie i rybołówstwa przybrzeżnego, Dyskongową Organizację Producentów Rybaków Małych Skali (FSK-PO w języku duńskim). W 2019 roku stowarzyszenie stało się organizacją producentów i nadal istnieje do dziś.

Od tego czasu pracujemy nad zapewnieniem dedykowanego segmentu małego rybołówstwa przybrzeżnego. Nawet przy wyraźnym mandacie politycznym nie jest to jeszcze zapewnione, ponieważ system wciąż utrudnia wprowadzanie zmian. Właśnie o to walczymy i walka nie jest jeszcze zakończona.

Potrzebny jest odrębny segment dla małych rybaków przybrzeżnych, z własnymi kwotami i niezależnym zarządzaniem. Musi zostać podjęte decyzje polityczne i nieodwołalne, aby na tej podstawie można było opracować długoterminową strategię. Ta strategia powinna być planem na dziesięć lat, opracowanym zarówno na szczeblu krajowym, jak i unijnym, z przeznaczeniem dotacji i kwot na segment SSCF.

UE musi wyznaczać wyższe wymagania wobec państw członkowskich w odniesieniu do małego rybołówstwa przybrzeżnego i zapewniać ich przestrzeganie. Dziennikarze duńskich państw członkowskich muszą sprawdzić, czy decyzje podejmowane w Brukseli są realizowane, a służba cywilna musi zrozumieć, że decyzje podejmowane przez UE i Parlament muszą zostać zrealizowane. Wzmocnienie art. 17 wspólnej polityki rybołówstwa oraz zobowiązanie państw członkowskich do jej realizacji to jeden z sposobów na to.

Jeśli to osiągniemy, za dziesięć lat zobaczymy stabilną rybołówstwo, zdrowsze morze i bezpieczne kwoty połowowe. Zobaczymy odnowione porty, z większą liczbą turystów i większymi miejscami do życia wokół nich.