Πηγή φωτογραφίας: Solfrid Sande

Από τον Σøren Jacobsen, μικροϋπολογιστή και συνιδρυτή και πρόεδρος του Foreningen for Skånsomt Kystfiskeri Producentorganisation (FSK-PO)

Το όνομά μου είναι Σόριν και είμαι ψαράς εδώ και 29 χρόνια. Ξεκίνησα με το ενδιαφέρον για τη θάλασσα και το χρόνο που ξόδεψα ψαρεύοντας με ράβδο. Πέρασα το πρώτο μου έτος σε πλοίο κάποιου άλλου, στη συνέχεια εγγράφηκα ως εμπορικός ψαράς και λίγο αργότερα αγόρασα το δικό μου σκάφος, με το οποίο ψαρεύω ακόμα και σήμερα.

Το σκάφος μου έχει μήκος μόλις δέκα περίπου μέτρα και χρησιμοποιώ μη επεμβατική, παθητική αλιευτική τεχνική. Όλα όσα πιάνω είναι για ανθρώπινη κατανάλωση: ντόβερ, πλακίδα, τρούφας, γαρίδα, μανταρίνι, σκουμπιέρα και τυφλοπόδαρο. Ψαρεύω στα βόρεια νερά του Όρεσουνντ, στη Δυτική Βαλτική Θάλασσα, μια ασυνήθιστη περιοχή όπου απαγορεύεται η χρήση τράγου, και εξακολουθεί να υπάρχει μεγάλη ποικιλία υδρόβιων οργανισμών εκεί.

Η αλιεία στη Δανία έχει αλλάξει από τότε που ξεκίνησα τη σταδιοδρομία μου, καθώς τα σκάφη γίνονται όλο και μεγαλύτερα και αλιεύονται κάθε μέρα της εβδομάδας. Τα μεγαλύτερα σκάφη έχουν εξουθενώσει την παράκτια αλιεία και η θάλασσα βρίσκεται υπό πολύ μεγαλύτερη πίεση, προκαλώντας αδιέξοδο.

Οι αλλαγές είναι ορατές στα λιμάνια μας καθώς τα μεγάλα σκάφη αντικαθιστούν τα μικρά, και μειώνεται ο αριθμός των μικρών αλιευτικών σκαφών. Στη δική μου κοινότητα, εννέα δραστήρια σκάφη έχουν μετατραπεί σε έναν μόνο αλιέα με πλήρη απασχόληση και έναν με μερική απασχόληση, και έχω δει την αλιευτική απορρίμματα να αυξάνονται δραματικά καθώς η δραστηριότητα μετατοπίζεται στα τραουλάρ.

Η πολιτική μου δραστηριότητα ξεκίνησε το 2005, όταν συμμετείχα στο διοικητικό συμβούλιο του Συνδέσμου Κατασκευαστών Αλιευτικών Σκαφών της Gilleleje. Η Δανία άρχισε να εφαρμόζει ένα σύστημα μεταβιβάσιμων ποσοστώσεων και ως παράκτιοι αλιείς, θέσαμε πολλές ερωτήσεις σχετικά με τις συνέπειες που θα είχε αυτό για εμάς. Στη συνέχεια μας είπαν ότι προωθούσαμε φόβους και ότι δεν θα γινόταν η εξαγορά μικρών αλιευτικών σκαφών από μεγάλους, και ότι θα θεσπίζονταν κανόνες για να εμποδιστεί αυτό.

Δυστυχώς, είχαμε δίκιο. Οι κανόνες είχαν συνταχθεί τόσο άσχημα που ήταν δυνατή η εξαγορά των μικρών σκαφών από τις μεγάλες. Υπήρχε ένα όριο στις ποσοστώσεις που μπορούσε να κατέχει ένας αλιέας, αλλά λόγω της κακής σύνταξης και της σχεδόν μηδενικής εποπτείας, οι άνθρωποι μπορούσαν να κατέχουν περισσότερα από όσα επιτρεπόταν.

Συνέχισα την εργασία μου στην παράταξη της παράταξης αλιείας των παράκτιων περιοχών, η οποία συνέστησε το Υπουργείο Τροφίμων, Γεωργίας και Αλιείας. Το 2009 κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η πορεία που καθορίστηκε για την δανική αλιεία σήμαινε την κατάργηση της μικρής παράκτιας αλιείας (SSCF). Είχαμε έντονη αντίδραση από την Δανική Ένωση Αλιέων, οπότε ως απάντηση το 2014 τρεις από εμάς, συμπεριλαμβανομένου και εμού, ίδρυσαμε μια ένωση αποκλειστικά για μικρές και παράκτιες αλιευτικές δραστηριότητες, την Δανική Οργάνωση Παραγωγών Μικρής Αλιείας (FSK-PO). Η ένωση έγινε οργανισμός παραγωγών το 2019 και εξακολουθεί να υπάρχει μέχρι σήμερα.

Από τότε, εργαζόμαστε για να εξασφαλίσουμε ένα ειδικό τμήμα της αλιείας στην παραλία σε μικρότερη κλίμακα. Ακόμα και με σαφή πολιτικό εντολή, δεν είναι ακόμη εξασφαλισμένο, επειδή το σύστημα συνεχίζει να διστάζει να υιοθετήσει αλλαγές. Αυτό είναι που συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε για, και ο αγώνας δεν έχει τελειώσει ακόμα.

Χρειαζόμαστε ένα ξεχωριστό τμήμα για τους μικρούς παράκτιους αλιείς, με δικούς του ποσοτικούς περιορισμούς και ανεξάρτητη διαχείριση. Πρέπει να αποφασιστεί πολιτικώς και να είναι αμετάκλητο, ώστε να μπορεί να χτιστεί μια μακροχρόνια στρατηγική πάνω σε αυτό. Αυτή η στρατηγική θα πρέπει να είναι ένα δεκαετές σχέδιο, που θα συντάσσεται τόσο σε εθνικό όσο και σε ευρωπαϊκό επίπεδο, με επιχορηγήσεις και ποσοτικούς περιορισμούς για ένα τμήμα του SSCF.

Η ΕΕ πρέπει να θέσει αυστηρότερες απαιτήσεις στα κράτη μέλη όσον αφορά την παράκτια αλιεία μικρής κλίμακας και να διασφαλίσει ότι αυτοί συμμορφώνονται με τους κανόνες της. Οι Δανοί πολιτικοί πρέπει να διασφαλίσουν ότι οι αποφάσεις που λαμβάνονται στις Βρυξέλλες τηρούνται, και η δημόσια διοίκηση πρέπει να κατανοήσει ότι ό,τι αποφασίζει η ΕΕ και το Κοινοβούλιο πρέπει να μετατραπεί σε πραγματικότητα. Η ενίσχυση του Άρθρου 17 της Κοινής Αλιευτικής Πολιτικής και η δέσμευση των κρατών μελών να τηρούν αυτούς τους κανόνες αποτελεί έναν τρόπο για να γίνει αυτό.

Αν πετύχουμε αυτό, βλέπω μια σταθερή αλιεία σε δέκα χρόνια, με ένα πιο υγιές θαλάσσιο περιβάλλον και ασφαλείς ποσοστώσεις. Βλέπω αναζωογονημένους λιμένες, με περισσότερο τουρισμό και περισσότερη ζωή γύρω τους.