Drie kleinschalige vissers - Gwen Pennarun (voorzitter van de Vereniging van Brittany Handliners, Frankrijk), Muireann Kavanagh (Ierse eilanden organisatie voor mariene hulpbronnen, Ierland) en Isaac Moya Bofill (Empescat, (Spanje), zijn naar Brussel gekomen om de nieuw gekozen leden van het Europees Parlement op te roepen voor een gelijk speelveld in de visserijsector en voor betere ondersteuning van kleinschalige visserij met een lage impact. in het licht van hun cruciale rol bij het aanpakken van de duurzaamheids- en sociaaleconomische uitdagingen van de sector.

Ze vertelden over de dagelijkse problemen die ze tegenkomen bij het uitvoeren van hun werk, variërend van een verbod op het vissen op bepaalde commerciële soorten voor hun deur terwijl grootschaligere belangen dat wel doen, tot het getuige zijn van de uitputting van hulpbronnen tijdens het paaiseizoen en gedwongen worden om te werken in de context van marketingregels die zijn ontworpen voor grote volumes in plaats van hoogwaardige producten.

“Artikel 17 (van het GVB) is er, maar de lidstaten moeten meer doen om het te handhaven. Kleinschalige vissers vissen duurzaam en zijn zich bewust van de kwetsbaarheid van de hulpbron en de omgeving waarin deze zich ontwikkelt. Ze zijn afhankelijk van quota en passen hun vangsttechnieken aan het seizoen, het weer en de mogelijkheden van het moment aan. We moeten helpen om deze manier van werken te behouden.” zegt Gwen Pennarun, voorzitter van de Brittany Handliners Association en directeur van de Low Impact Fishers of Europe. 

Al tientallen jaren worden de Europese zeeën gedomineerd door industriële visserijpraktijken met een grote impact en onevenredige quotatoewijzingen. Deze grootschalige activiteiten maken winst ten koste van de kleinschalige vloot en dragen bij aan de achteruitgang van de oceaan, ook in zeer kwetsbare gebieden, waardoor de duurzaamheid van de visbestanden op de lange termijn in gevaar komt. 

“Het lijkt mij dat de EU een verkeerd idee heeft van duurzame visserij. Hun idee is om fabrieksboten met grote dieselmotoren en enorme netten toe te staan die ernstige schade toebrengen aan het milieu en nog belangrijker aan de visbestanden. Vergelijk dat eens met mijn kleine vissersboot met een kleine motor en 6 haken aan een lijn die je in één hand kunt vasthouden.” zegt Muireann Kavanagh van de Irish Islands Marine Resource organisation (IIMRO).

De vissers verzamelden zich in een prominente tent op de esplanade voor het Europees Parlement als onderdeel van het evenement “Een andere kijk op visserij: Voor bloeiende zeeën en gemeenschappen.” Het initiatief, dat het resultaat is van een krachtige samenwerking tussen ngo's, vissers, leden van het Europees Parlement, academici en burgers, was een hoogtepunt van de Ocean Week 2024 en bracht meer dan 150 deelnemers samen die verschillende stemmen vertegenwoordigden, van kleinschalige vissers tot beleidsmakers. Het doel was om oplossingen te verkennen voor duurzame visserij en levendige kustgemeenschappen, waarbij het belang werd onderstreept van het versterken van de positie van kleinschalige vissers bij het herdefiniëren van de Europese benadering van visserijbeheer. 

Kleinschalige visserij met weinig impact wordt geleid door een holistische benadering die ecologische duurzaamheid in harmonie brengt met sociaaleconomische belangen. De Make Fishing Fair-sessie, waarbij vissers als panelleden optraden, bood een unieke kans om hun verhalen over veerkracht te horen terwijl ze werken in overeenstemming met mariene ecosystemen en tegelijkertijd het culturele erfgoed van hun kustgemeenschappen behouden.  

Het panelevenement volgde op de levering van de Maak van Fishing Fair een open brief, ondertekend door 37 kleinschalige visserijorganisaties uit Europa en eerder dit jaar overhandigd aan het team van Virginijus Sinkevičius, de voormalige commissaris voor Milieu, Oceanen en Visserij. In de brief worden de maatregelen beschreven die de Commissie en de lidstaten zouden moeten nemen, omdat ze erkennen dat kleinschalige vissers met een lage impact de sleutel zijn tot een beter beheer van de visbestanden en de bescherming van de zee, terwijl ze ook sociale voordelen genereren. Dit draagt direct bij aan kustgemeenschappen en lokale bestaansmiddelen, in tegenstelling tot industriële, grootschalige visserij.